Παιδεία: the true experience!

Η αντικατάσταση του τραγελαφικού Ευριπίδη Στυλιανίδη στην θέση του υπουργού Παιδείας στον πρόσφατο ανασχηματιμό ήταν απαραίτητη από κάθε άποψη - εικόνας ή ουσίας - καθώς η σύντομη θητεία του σημαδεύτηκε από σπασμωδικές κινήσεις, υπερσυντηρητισμό, απουσία διαλόγου και στο τέλος με ένα κύμα καταλήψεων και αντιδράσεων στα σχολεία και στα πανεπιστήμια που υποθέτω θα έκανε την Μαριέττα Γιαννάκου να γελάει κρυφά, ακόμη και να νιώθει δικαιωμένη. Η υπουργός που συνέδεσε το όνομα της με την “μεταρρύθμιση” στα πανεπιστήμια (αλλά και με μια ποικιλία ουδόλως κολακευτικών συνθημάτων) και έχασε υπουργείο και βουλευτική έδρα από τις επιδόσεις μάλλον της κυβέρνησης συνολικά παρά από τις ίδιες δικές τις επιλογές, μπορεί τουλάχιστον να υπερηφανεύεται ότι κράτησε μια συνεπή στάση, στάθηκε απέναντι στις αντιδράσεις και εν τέλει πέρασε το πλαίσιο της ως νόμο . Αντίθετα ο κ Στυλιανίδης συνέδεσε το δικό του όνομα με την απόσυρση του νέου βιβλίου ιστορίας (για τους λάθος λόγους το λιγότερο), εικόνες εθνοσωτήριων διευθυντών σχολείων να καταδικάζουν δέκα σπασμένα θρανία και ένα παντελές χάος στην λειτουργία των πανεπιστημίων. Ο νόμος που η κυβέρνηση του πλήρωσε μεγάλο τίμημα στην κοινωνία για να ψηφίσει, έμεινε στην πλειοψηφία των περιπτώσεων και των διατάξεων του ανεφάρμοστος, με ευθύνη του ιδίου. Ο “διάλογος” επί υπουργίας του ήταν χειρότερο ανέκδοτο από ότι προηγουμένως και η στασιμότητα της περιόδου αυτής ήταν ίσως πιο επιζήμια ακόμη και από την περίοδο της παντελής παράλυσης των πανεπιστημίων επί της προηγουμένης υπουργού. Η θητεία του έληξε με τον πιο θεαματικό τρόπο: μια καθολική εξέγερση μαθητών, φοιτητών και δασκάλων- καθηγητών που, με μια δολοφονική αφορμή έθεσε σε πλήρη αμφισβήτηση την νομιμοποίηση και διαπέρασε όλα τα στρώματα της κοινωνίας (χωρίς βέβαια να συμφωνήσουν όλα με αυτήν).

Η ενδομετακίνηση του Άρη Σπηλιωτόπουλου από το υπουργείο Τουρισμού στο υπουργείο Παιδείας σηματοδότησε μια “νέα αρχή” στον περιβόητο εθνικό διάλογο. Η κηδεμονία του “διαβόητου” Θάνου Βερέμη, του ανθρώπου- αιχμή του δόρατος των προηγουμένων υπουργών παιδείας από τον κ Μπαμπινιώτη (ακόμη και αν αποδειχθεί φούσκα) ήρθε για να στείλει ένα μήνυμα συμφιλίωσης και διάθεσης συνεννόησης. Η σχετική νηνεμία που έχει επικρατεί αυτήν την στιγμή στο χώρο δείχνει να είναι το πρώτο κατόρθωμα του νέου υπουργού, ο οποίος προωθεί την εικόνα του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αλλά επειδή τα φαινόμενα, για μια ακόμη φορά, απατούν, πρέπει να δούμε κάτω από αυτήν την εικόνα για να μαντέψουμε τι έπεται. Στην “νέα αρχή” δεν συμμετέχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι και αρμόδιοι φορείς, καθώς ΟΛΜΕ και δύο κοινοβουλευτικά κόμματα έχουν ήδη εκφράσει εντονότατες αντιδράσεις. Η συζήτηση αντί να ξεκινήσει από τα προβλήματα του δημοτικού προς τα πάνω, και να επιλύσει όλες τις παθογένειες συνολικά του συστήματος εκπαίδευσης, ασχολείται περισσότερο από όλα με την διαδικασία εισαγωγής στα πανεπιστήμια – θεωρώντας αυτό ως το σημαντικότερο πρόβλημα. Οι νέες προτάσεις για την αποσύνδεση λυκείου και πανεπιστημίου, στην ουσία μόνο αυτό δεν προωθούν, όταν τα ίδια τα προβλήματα του λυκείου και του πανεπιστημίου παραμένουν χωρίς αντιμετώπιση. Όταν η “δωρεάν παιδεία” παραμένει το πιο διαχρονικό και κακόγουστο ανέκδοτο της ελληνικής κοινωνίας (σας πληροφορώ ότι οι Αλβανοί πλέον είναι υπολογίσιμη τουριστική δύναμη- λίγο ακόμη και θα μείνουμε πιο πίσω και από το γειτονικό μας κράτος).

Δεν θα ήθελα να γίνω περαιτέρω κακεντρεχής. Οι συγκυρίες είναι ευνοϊκότερες από ποτέ για έναν πραγματικό διάλογο. Ας ελπίσουμε όλοι οι αρμόδιοι να αντιληφθούν την σημασία και το μέγεθος των ευθυνών τους και να μην οδηγηθούμε στο να ζήσουμε έναν ακόμη “μύθο” και στην παιδεία. Τουλάχιστον ο κ Σπηλιωτόπουλος έχει δώσει διαπιστευτήρια σε θέματα αισθητικής...

PS. Greece: the true experience είναι το βασικό μότο της καμπάνιας του υπ. Τουρισμού επί Σπηλιωτόπουλου. Live your myth in Greece επί Αβραμόπουλου...

PS2. Αρκετές υποχρεώσεις ήταν ο λόγος για την καθυστέρηση της νέας ανάρτησης. Το επόμενο κείμενο θα ασχολείται με τις προτάσεις αυτές καθαυτές για τον διάλογο.